Géza Faragó, 1913, Femme élancée avec chat
Narrativas Conjuntas
Minha participação nesse projeto que acontece AQUI
O que lhe sugere essa pintura?
Tinha essa estranha sensação desde que acordara.
Seria o primeiro aniversário de sua mãe que partira, dessa vez , só na saudade!
Foi até a rua, olhou para o alto e sua gatinha parecia acompanhar o gesto.
Olhou, olhou e se fixou numa estrelinha que lhe piscava!
Nela depositou toda sua saudade e amor , olhou fixamente até que a estrela para ela piscou.
Foram então, Nana e a gata, dormir em paz!
beijos, chica
.jpg)
Terna e linda história.
ResponderExcluirBeijinhos
Transmets molt bé aquesta connexió que continuem mantenint amb les persones que ja no hi són, però que mai deixaran de ser part de nosaltres. En el teu relat, la imatge de l'estel brillant com a símbol d’esperança i record és preciosa.
ResponderExcluirUn escrit ple de sensibilitat, felicitats.
Abraçades!
ResponderExcluirUn relat preciós i molt tendre.
Les persones que estimem no ens deixen mai del tot.
Que ens fa un senyals des dels estels em sembla molt bonic.
Abraçades.
Lindo poema. Mistura de saudade, amor e delicadeza!
ResponderExcluirBeijo
Quanta sensibilitat!
ResponderExcluirM'agrada molt el teu relat.
Aferradetes!
Logra transmitir la conexión entre la niña y su madre fallecida a través de pequeños gestos y símbolos —como la estrella y el gatito— que dan sentido a su recuerdo. Me gustó cómo mezcla la nostalgia con un momento de calma y esperanza, mostrando que incluso en la ausencia, el amor sigue presente. El cierre con la niña y su gato yendo a dormir transmite paz y suavidad, dejando una sensación reconfortante. Un abrazo
ResponderExcluir