Hoje a proposta da Campirela é essa acima:O que sentimos quando ninguém nos mira ...
Um tema bem reflexivo esse !
Estamos sempre acostumados a ter no mínimo um par de olhos a nos ver.
Iniciamos a vida com tantos olhos atentos a nos cuidar. Depois crescemos e nas escolas, até gostaríamos que nem tudo fosse visto,rs.
No trabalho então, inúmeros olhos a nos controlar...
Ao formar nossa própria família, sempre rodeados de olhos, olhinhos e até dos olhinhos do pets que sabem nos conquistar.
Portanto,estar sem alguém a nos olhar é bem difícil acontecer pois são muitos e muitos a nos olhar ou ver, isso sem falar nas câmaras de segurança espalhadas em todas as cidades, ruas,escritórios, lojas e até mesmo casas.
Por isso, quando estamos sós podemos atpe por vezes nos sentir aliviados do sufoco social.
Eu, apesar de gostar da sensação de por algums momentos estar sem ser vista por ninguém, sempre agradeço ter quem me olhe com olhos de amor ao meu lado!
Há ,no entanto, quem possa tristeza sentir...Tudo depende do temperamento e do dia!
Assim, temos que saber conosco mesmas saber conviver...
E o mais importante é que ainda que pensemos estar sós, sempre estamos sendo vistas!
Há sempre o olho MAIOR que nos cuida e vê!
beijos, chica

.webp)
.webp)

Gracias por dejarnos un trocito de ti. Me ha parecido bello la forma de verte y sentirte; es cierto, a veces es complicado tener ese instante para nostros en nuestra intimidad. Un besazo mil gracias.
ResponderExcluirAmiga Chica, bom dia de Oitava de Páscoa!
ResponderExcluirNa inquietude do mundo, estarmos a sós conosco é um alìvio.
Tenha uma semana Pascal abençoada!
Beijinhos fraternos
Uma linda reflexão sobre esses olhares sob nós. Vivemos rodeados de olhares uns bondosos, avaliadores, admiradores e outros nem tanto, por isso faz-se necessário cuidado com quem nos mira.
ResponderExcluirBeijos!
Avui dia és gairebé impossible tenir aquests moments on no som observats per algú. Fins i tot Hacienda ens té els ulls al damunt. ;-)
ResponderExcluirBona proposta i molt ben resolta.
Aferradetes, chica.
Pleno de fé e calor humano. Que bela participação, Chica! Meu abraço, amiga; boa semana.
ResponderExcluirTu participación me ha llevado a la reflexión, "lo que sentimos cuando nadie nos mira..." ¡Me ha encantado, chica!
ResponderExcluirNecesito tu apoyo a mi última entrada.
Un beso fuerte.
Pois é, há o lado bom de ser vista, incluída, cuidada. E o lado ruim, que é o de se sentir vigiada.
ResponderExcluirBeijo e boa semana
Só acreditamos naquilo que vemos, e o bíblico Tomé é a melhor prova disso.. rsrsrsrs
ResponderExcluirNova tirinha publicada. 😺
Abraços 🐾 Garfield Tirinhas Oficial.
Em tudo há o lado bom e mau. Boa semana!
ResponderExcluirIsabel Sá
Brilhos da Moda
Eso es, demasiado ojo crítico nos mira, nos juzga, nos crítica y nos vigila desde que hacemos, pero también tenemos ojos maravillosos que nos miran con amor.... Un abrazo.
ResponderExcluirExcelente reflexión Chica me ha gustado mucho, no me puse a pensar en cuantas cosas, cuántos ojos nos observan e incluso cámaras hasta que te leí, uno lo toma como algo normal en el día a día, es muy reflexivo tu texto, te felicito.
ResponderExcluirUn abrazo.
PATRICIA F.
Hola Chica,
ResponderExcluirUna sabia reflexión, añadiría que también nosotros colaboramos a que los demás nos miren. En realidad las persanas siempre estamos dando información de una u otra manera.
Un saludo
Olá Chica,
Uma reflexão sábia. Eu acrescentaria que também contribuímos para que os outros nos notem. Na realidade, estamos sempre emitindo informações de uma forma ou de outra.
Atenciosamente,
Um belo texto! Não é fácil deixar de olhar em determinadas circunstâncias mas é bem gostoso não nos sentirmos abafados com alguns olhares! Bj
ResponderExcluirTienes razón, a veces tenemos tantos ojos encima que no sabemos estar solos. O con el ojo superior, y ahí, podemos contarle todo lo que somos y estar en esa paz. Muy buena tu reflexión. Bss ;)
ResponderExcluirLo que dices sobre “aprender a vivir con nosotros mismos” es clave. Porque cuando no hay ojos que nos miran tenemos la oportunidad de mirarnos hacia adentro. Nuestra propia mirada puede ser dura o compasiva. Y ahí está el verdadero trabajo: convertirnos en alguien con quien podamos estar a solas sin querer escapar.
ResponderExcluirEsa sensación permanente de estar vigilados puede ser muy condicionante, incluso una tortura. Claro que si nos miran, conteniendonos, acompañándonos con amor, la mayor sensación es de de consuelo y comprensión. Un abrazo, chica
ResponderExcluirNos dices una cosa muy interesante que cree o que todos la sentimos, el agobio que nos produce ser siempre observados y de ahí la necesidad que sentimos de esos momentos tan necesarios en nuestra vida.
ResponderExcluirMe gustó mucho tu participación.
Es cierto que estamos demasiado vigilados por cámaras y pantallas que a parte de mostrarnos no dejan tampoco de tomar nota de que hacemos. Por eso hay que tener un "Lugar de pensar" como el que yo me busque para parar un buen rato y quedarse a solas con el yo interior y hacer un pequeño examen de conciencia.
ResponderExcluirSalud,
Una buena reflexión que nos lleva a la propia contemplación que Dios derrama sobre todos nosotros. La frase: "siempre agradezco tener a alguien a mi lado que me mire con ojos llenos de amor" es preciosa, para enmarcarla.
ResponderExcluirAbrazos, Chica!
Hay que aprender a vivir con nosotras mismas *.* A soportar nuestra propia mirada y también la de los demás.
ResponderExcluirMe gustaron mucho las imágenes con las que acompañaste tu texto, Chica.
Beijos y feliz fin de semana
Esconderse y volar libre... sin ojos a tu alrededor... nada como eso, a lo menos una vez al año, desaparecer y acunarse sobre uno mismo... silencio. El silencio es el secreto dela cordura.
ResponderExcluir